Külhan

Eğer bir çocuğun gözlerine itinayla bakabilirseniz orada bir külhan görmeniz kuvvetle muhtemeldir. Bu “kaynayan kazan” pek bilinmez, saklanır ancak ölçüsü kaçan ateşin harı, etrafındakileri de yakacaktır. Eğer sıcaklığı doğru ayarlamadıysanız, hamamda işlerin pek yolunda gitmediğini anlarız. Bir suçlu aranacaksa bu Külhanbeyi olabilir ancak hikâye, bu kadar basit bir yerden kendini kurmak istemeyecektir.

***

Mesafenin azlığıyla farklılıkları ters orantıda olan iki farklı aile. Bir sınavdan bir ödüle açılan kapı; bir soluk alış ya da bir teneffüs arası. Biraz gam, keder ve gözyaşı. Kahramanımız küçük bir kız ama sonra biraz büyüyecek ve o kapıdan çıkarken bir kez daha düşünecek!

 

                                        ŞLAK ŞLAK ŞLAK

          O KAPIDAN ÇIKARSAN BİR DAHA BU EVE GELEMEZSİN!

                            (HAVADA UÇAN BİR TERLİK)

Bu teklifi kabul etti; iki siyah arasında bir (Do) gözüne kestirdi, parmaklarını yerleştirdi. (Etti, kestirdi, yerleştirdi, keşfetti) ritmi yakaladı, işte ben buna düz yazıda uyak derim, müzikle yazmanın ahengini iyi bilirim.

“Hep Bir Tuzluk”

“-Hayatım, tuzluğu uzatabilir misin?”

-Kadın tuzluğu uzattığı sırada sordu: “Hayatım, Ceren yarın piyano dersine gidecek unutmadın değil mi?”

“Unutmadım sevgilim,” adam kızına sesleniyordu, “Prensesim, seni bekliyoruz,”

- “Geliyorum babacığım, Leyla geldi kapıda,”

- “Tatlım, Leyla ile gelin sofraya; arkadaşını da davet et.”

“Prensesim, Sevgilim, Hayatım, Tatlım…” Pek Yabancı

Piyano dersinin olduğu “o saatte” bahçeye çağrılıyordu Ceren, bu evde sanki her şey hesaplanmış, önceden planlanmıştı. Bu yönüyle fazlasıyla uzaktı.

Leyla bu eve her girdiğinde sanki başka bir dünyaya giriyordu. O giriş, mevcudun alternatifi olan bir bilet ya da lütuftu. Belki de her şeyin bambaşka olabileceğine dair bir umuttu. Hiç kavga etmezler miydi? Birbirine bağırmışlar mıydı? Konuşmaları hep böyle nazik miydi? Artık yüksek bir sese tahammülü kalmamıştı.

Karar verdi, benzemiyorlardı.

***

Bir senaryo öylece, can alıcı soruysa “karakterin gelişimi,” ve “hangi karakterin gelişimi.” Şu hâliyle senaryonun ortalarda dolaştığını söylemek güç. Siyah ya da beyaz, iki ihtimal ya batacak ya da çıkacak. İp, senaristin elinde ilmek ilmek örülmeyi beklemektedir. Berger’in dediği gibi, hikâyeyi sondan başlatırsak eğer, hamamın sıcaklığının yerinde olduğu söylenebilir ve ümitse, idrak etmenin bir parçasıdır.

— Aslıhan Atalar